22september
BRETTAFERÐIN ÓGURLEGA
Ég hef ákveðið að reyna að blogga oftar en einu sinni á ári. Eftir að Facebook leit dagsins ljós hefur bloggum fækkað. Mér finnst það synd, þar sem maður getur ekki lesið eins frásagnir á facebook eins og á bloggum. Ég veit um fólk sem ekki er á facebook og sakna þess að geta lesið sögur og frásagnir frá fólki. Því ætla ég að setja inn hérna sanna sögu sem gerðist fyrir tæpu ári. Þessi saga er sett inn fyrir æsta aðdáendur mína, sem segjast sakna þess að ég bloggi.....hehe.Gjörið svo vel!!
Þessi lífsreynsla var skrifuð 29. september 2009.
Sá tími dagsins var kominn að ég skyldi á brettið til að ná hægt og sígandi af mér skvabbi sem laumast hefur að mér síðustu 29 árin. Þegar ég fer á brettið er alveg bráðnauðsynlegt að hafa tónlist eða sjónvarpsefni svo þetta gangi hratt og örugglega fyrir sig. Þess vegna datt mér í hug að nota mp3 spilarann minn og góðu headphone-in. Það kemur eflaust verulega á óvart að ég nennti ekki að hlusta á Benedikt búálf undir þessum kringumstæðum og var því búin að safna saman taktföstum og skemmtilegum lögum í tölvunni. Setti ég þau inn á mp3 spilarann, fór í stuttbuxurnar sem ég kem kannski til með að passa í eftir X margar brettaferðir, skóna mína nýju og fínu og nánast ónotuðu og að sjálfsögðu eitthvað sem heldur ÞÚVEISTHVERJUM á sínum staða á meðan á þessu stendur. Hoppa með þvílíkum tilþrifum á brettið, sting því í samband, kveiki á því og sting svo öryggislyklinum á sinn stað og þá varð allt svart. Já flott, það sló út. Jæja, best að redda því í flýti og byrja upp á nýtt. Var ég komin á brettið náði að koma því í gang án þess að slá út öllu rafmagni og þá var ekkert annað í stöðunni en að byrja. Mig var bara farið að hlakka til að arka á brettinu og hlusta á tónlistina sem ég var búin að velja. En nei, þegar ég kveikti á mp3 spilaranum var hann kominn í verkfall. Dauði og djöfulll....hugsaði ég með mér, það er ekki séns í baun að ég fari á brettið í dauðaþögn, þá drepst ég úr leiðindum. Ég reyndi hvað ég gat að koma hel.... spilaranum í gang, aftur og aftur tók ég batteríið úr og setti aftur í, kveikti, slökkti, kveikti en EKKERT. Jæja, best að nota þá bara tölvukvikindið sem er nánast við hliðina á brettinu. Ég gæti líklegast tengt head phone-in í hana og valið tónlistina beint þaðan. Þannig að ég þurfti að fara AF brettinu, finnna þessa tónlist aftur og setja hana í playlist svo ég þyrfti nú ekki að velja lag í hvert skipti sem það síðasta kláraðist. Jæja, ég svifti mér aftur á brettið en þá var það AUÐVITAÐ búið að slökkva á sér af því að það var ekkert að gerast á því í meira en 5 mínútur. Þannig að ég kveiki aftur og hvað gerist????? ALLT SVART, og þar með tölvan og lögin sem ég var búin að undirbúa svona fallega fyrir þessa brettaferð. Það tekur ekki nema mjög margar mínútur að kveikja á tölvunni þar sem hún er á einhverskonar breytingarskeiði og gerir nánast aldrei neitt af því sem maður biður hana um. Jæja, tölvan komin í gang, best að finna EINU SINNI ENN til þessi lög og setja í playlist. Þarna var ég alvarlega farin að hugsa um það hvort ég ætti nokkuð að vera að fara á brettið, þetta væri örugglega eitthvað sign um að ég ætti ekki að fara....hehe. En allavega, ég náði aftur að setja brettið í gang án þess að slá öllu út og byrja að arka eins og enginn sé morgundagurinn!! Eftir u.þ.b. einnar mínútu ark fer ég að finna til í löppinni og finnst eins og það sé eitthvað í skónum mínum á hægri fæti. Ég stekk af brettinu, úr skónum og fer að ath málið. Framleiðslugalla myndi ég kalla þetta en þarna stóð einhver hnútur út úr skónum sem meiddi mig. Ég reif hann úr með mínum fullkomnu nöglum og skellti mér aftur í skóinn.. Allt miklu betra núna, var hætt að finna fyrir þessu. En eftir u.þ.b. eina mínútu fór ég að finna til í hinum fætinum, eins og það væri eitthvað í skónum þar. Púff...ég svifti mér af brettinu með stæl, úr skónum og hellti allskonar rusli úr honum Henti mér í hann aftur og á brettið. JÆJA, núna get ég nú aldeilis tekið á því. Eftir laaaaaaangan tíma, eða um það bil 20 mínútur, þá fannst mér nú eitthvað minna vera að gerast samkvæmt púlsmælinum í brettinu en hann fór aldrei yfir 110. Þó ég viti nú ekki mikið um púls og þjálfunarpúls og allt það, þá veit ég samt að hann á að vera hærri en þetta, þannig að ég fer að hlaupa svona hálfvegis.... þið vitið, ekki hlaupa en ekki labba heldur. Svona mitt á milli bara. Já nú kom þetta, púlsinn svoleiðis rauk upp og ég fagnaði því með því að herða aðeins á brettinu, alveg frá 6 km hraða upp í 6,7..hehe. Þar sem ég er nú ekki í besta forminu var þetta of mikið fyrir mig þegar það fór að líða á þannig að ég ákvað að hægja á mér aftur og fara að labba eins og áður. En nei, þegar ég hægði á mér voru lappirnar eitthvað óánægðar með það og ég fékk geðveika verki þegar ég hætti að hlaupa og fór að labba. Þannig að ég prufaði að herða örlítið á aftur og þá fóru verkirnir!! Sem segir okkur það að ég VARÐ að „hlaupa“ það sem eftir var svo ég dræpist ekki úr verkjum í fótunum. Spikið hentist til og frá og veggirnir voru orðnir votir af svita, komin móða í gluggana og hitinn í herberginu kominn hátt í 40 gráður. En lögin héldu mér við efnið og þessar blessuðu 40 mínútur voru loksins liðnar og eins 4,5 km sem ég fór. Ég dröslaðist af brettinu, rennandiblaut af svita, hlammaði mér í stólinn fyrir framan tölvuna og slökkti á tónlistinni. Akkurat þá komu Hafdís og Berghildur inn í herbergið, kvörtuðu undan mjög miklum hita þar inni, rifu sig úr fötum og vældu um að fá að fara á brettið. Okei, þær máttu fara á brettið í smá stund. Þær urðu yfir sig glaðar og hlupu á brettið, ég setti það í gang fyrir þær og hlammaði mér aftur í stólinn. Þarna voru þær, við hliðina á mér, hlægjandi og skríkjandi á brettinu af því að þetta var svo GAMAN, á meðan ég sat eins og klessa í skrifborðsstólnum og reyndi hvað ég gat að ná andanum eftir þessa æðislegu, geðveikt skemmtilegu og alls ekki pirrandi ferð á brettið. Já þær vita sko ekki hvað framtíðin ber í skauti sér þessar ungu dömur..... En boðskapur þessarar sögu er BEAUTY IS PAIN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



